Umorzenie postępowania karnego w przypadku ujawnienia nieznacznej ilości narkotyku w orzecznictwie sądów powszechnych

W artykule zatytułowanym Czy możliwe jest umorzenie postępowania karnego w przypadku posiadania niewielkiej ilości narkotyku? została podjęta analiza możliwości umorzenia postępowania karnego prowadzonego przeciwko osobie, która posiadała nieznaczną ilość narkotyku z zastosowaniem art. 62 a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. W niniejszym artykule przeanalizujemy wyrok Sądu Okręgowego w Rzeszowie z dnia 9 stycznia 2014 r. w sprawie o sygn. akt II Ka 588/13, rozstrzygający kwestię możliwości umorzenia postępowania z zastosowaniem niniejszego przepisu.

Sprawa dotyczyła osoby, u której w dniu 5 grudnia 2011r., na wskutek przeszukania mieszkania zostało ujawnione posiadanie: spodka z zawartością białego mokrego proszku i wacikami oraz lufki szklanej z zawartością suszu oraz strzykawki. Sąd dysponując opinią z zakresu toksykologii, ustalił iż posiadane przez sprawcę narkotyki to marihuana w łącznej ilości 0,074 grama oraz amfetamina w ilości 1,38 grama. Sąd Okręgowy w Rzeszowie w swym orzeczeniu jednak uznał, iż susz znajdujący się w lufce szklanej to pozostałość po spaleniu ziela lub żywicy konopi. Swe przekonanie uzasadnił również tym, iż sam oskarżony wyjaśnił, że zabezpieczone podczas przeszukania środki odurzające to resztki po ich zażywaniu. Jak ponadto wskazał Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie, w doktrynie i orzecznictwie istnieje pogląd, iż warunkiem koniecznym do przyjęcia posiadania środków odurzających wbrew przepisom ustawy jest posiadanie takiego środka w ilości pozwalającej na co najmniej jednorazowe użycie, w dawce zdolnej wywołać inny niż medyczny skutek. Opisy zaś zabezpieczonych przedmiotów w opinii sądu potwierdziły jedynie, że znajdowała się wśród nich lufka szklana ze śladami już spalonej substancji. Była to zatem pozostałość po środku odurzającym, a nie sam środek w rozumieniu art. 62 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.

Ponadto, powołując się na wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach wydanego w sprawie II AKa 294/08, który dokonał stwierdzenia, iż w polskim systemie prawa karnego nie jest karalne samo spożywanie narkotyków, sąd w niniejszej sprawie stwierdził, że nie można uznać kogoś za sprawcę czynu z art. 62 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, gdy posiadanie resztek narkotyku jest wyłączną konsekwencją wcześniejszego posiadania. Wobec tego Sąd ten uznał, iż z opisu czynu zarzucanego aktem oskarżenia przeciwko sprawcy przestępstwa posiadania narkotyków należy wyeliminować stwierdzenie, że oskarżony posiadał środek odurzający w postaci marihuany w łącznej ilości 0,074 grama.

Co się tyczy posiadanej amfetaminy, Sąd Okręgowy w Rzeszowie uznał, iż narkotyk ten zabezpieczony w toku przeszukania, spełniał nie tylko kryterium przynależności grupowej do związków wymienionych w załączniku do ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, ale również pozwalał na jednorazowe użycie w celu osiągnięcia choćby potencjalnego efektu odurzenia lub innego charakterystycznego dla działania substancji psychotropowej. Sąd orzekający w tej sprawie podniósł, iż fakt, że sprawca czynu jest osobą uzależnioną od narkotyków, w związku z czym zazwyczaj zażywa ich nawet w znacznych ilościach, pozostaje bez znaczenia. Jak wskazał Sąd, uznając osobę oskarżoną za winną zarzucanego jej czynu, sąd orzekający nie bierze pod uwagę, czy posiadana przez oskarżonego ilość środka odurzającego wywoła u niego efekt odurzenia. Do przyjęcia bezprawności posiadania wystarczająca jest taka ilość amfetaminy, która przy jednorazowym użyciu hipotetycznie pozwala na osiągnięcie efektu odurzenia. Dlatego też Sąd zgodził się, iż amfetamina w ilości 1,38 grama, przy uwzględnieniu pozostałych okoliczności, wyczerpała znamiona typu czynu zabronionego z art. 62 § 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Sąd uznał również, iż czyn oskarżonego jest karygodny i zawiniony.

Sąd podniósł jednak, iż zważywszy na okoliczności popełnienia przez oskarżonego zarzucanego mu czynu, tj.:

  1. niewielką ilość amfetaminy,

  2. skłonność oskarżonego do nadużywania narkotyków,

  3. niski stopień społecznej szkodliwości przypisanego czynu (przeznaczona była jedynie do użytku oskarżonego),

    nie byłoby w tym przypadku celowe orzekanie wobec oskarżonego kary.

Jak wskazał Sąd, artykuł 62a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii pozwala, jeżeli:

  1. przedmiotem czynu, o którym mowa w art. 62 ust. 1 lub 3 ustawy, są środki odurzające lub substancje psychotropowe w ilości nieznacznej

    oraz są one

  2. przeznaczone jedynie na własny użytek sprawcy,

umorzyć postępowanie, jeżeli orzeczenie wobec oskarżonego kary byłoby niecelowe ze względu na okoliczności popełnienia czynu, a także stopień społecznej szkodliwości.

W niniejszej sprawie Sąd uznał, iż właśnie taka sytuacja miała miejsce, wobec czego zastosował art. 62a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i umorzył toczące się postępowanie.

Autorzy:

Adwokat Małgorzata Fil – Kancelaria Adwokacka przy ul. ks. bp. Władysława Bandurskiego 66 lok. 5 w Krakowie, tel. 502 879 577,

Adwokat Mariusz Stelmaszczyk – Kancelaria Adwokacka przy ul. Okrężnej 11a w Warszawie, tel. kom. + 48 697 053 659 oraz tel. +48 22 629 00 36

Podziel się na:
  • Facebook
  • Google Bookmarks
  • Blip
  • Blogger.com
  • Flaker
  • Gadu-Gadu Live
  • Google Buzz
  • RSS
  • StumbleUpon
  • Twitter
  • Wykop
  • Drukuj
  • Poleć
  • LinkedIn
Ten wpis został opublikowany w kategorii artykuły i oznaczony tagami , , . Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *


9 × 5 =

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>